دوم - آنكه بداند بدن يا لباسش به چيز نجس رسيده است . سوم - آنكه انسان ببيند آن چيز را در كارى كه شرط آن پاكى است استعمال مىكند مثلًا ببيند با آن لباس نماز مىخواند . چهارم - آنكه آن مسلمان بداند شرط كارى كه با آن چيز انجام مىدهد پاكى است ؛ پس اگر مثلًا نداند كه بايد لباس نمازگزار پاك باشد ، و با لباسى كه نجس شده نماز بخواند ، نمىشود آن لباس را پاك دانست . پنجم - آنكه انسان احتمال دهد آن مسلمان چيزى را كه نجس شده آب كشيده است ، پس اگر يقين داشته باشد كه آب نكشيده ؛ نبايد آن چيز را پاك بداند . و نيز اگر لاابالى بوده نجس و پاك در نظر آن مسلمان فرق نداشته باشد ، پاك دانستن آن چيز محل اشكال است . ششم - آنكه آن مسلمان بالغ يا مميز و مسئله دان و مراعات كننده مسائل باشد . اعتبار شرايط مزبور براساس مراعات احتياط مىباشد ، ليكن اقوى اين‌كه فقط يك شرط دارد آن هم احتمال تطهير مىباشد بلوغ هم كه شرط نيست البتّه بچه غير مميز اين حكم را ندارد ولى مىتوان روى ولى او حساب كرد يعنى اگر احتمال بدهيم طفل و وسايل او را تطهير كرده است كافى است و حكم به پاكى مىشود . مسئله 245 - اگر خود انسان يقين كند كه چيزى كه نجس بوده پاك شده است ، يا دو عادل به پاك شدن آن خبر دهند ، آن چيز پاك است و همچنين اگر كسى كه چيز نجس در اختيار اوست بگويد آن چيز پاك شده ، يا مسلمانى چيز نجس را آب كشيده باشد اگر چه معلوم نباشد درست آب كشيده يا نه ، پاك است . مسئله 246 - كسى كه مامور شده است لباس انسان را آب بكشد ، اگر بگويد آب كشيدم و انسان به گفته او اطمينان پيدا كند ، آن لباس پاك است . مسئله 247 - اگر انسان حالى دارد كه در آب كشيدن چيز نجس يقين پيدا نمىكند ، مىتواند به گمان اكتفا نمايد . احكام ظرفها مسئله 248 - ظرفى كه از پوست سگ يا خوك يا مردار ساخته شده ، نبايد در كارهايى كه شرطش طهارت است به كار برده شود و خوردن و آشاميدن از آن ظرف حرام است و نبايد آن ظرف را در وضو و غسل و كارهايى كه بايد با چيز پاك انجام داد ، استعمال بكنند بلكه چرم سگ و خوك و مردار را ، اگر چه ظرف هم نباشد نبايد در كارهايى كه شرطش